Ενδιαφέρον

Το ghosting δεν έχει νικητές, δείχνει νέα έρευνα

today22/10/2026

Φόντο
share close

Το ghosting δεν έχει νικητές. Το άτομο που μένει στο «διαβάστηκε» μπορεί να περάσει εβδομάδες αναπαίζοντας κάθε μήνυμα στο μυαλό του και να αναρωτιέται τι ακριβώς συνέβη. Και, σύμφωνα με νέα έρευνα, ούτε εκείνος που εξαφανίζεται νιώθει απαραίτητα καλά με αυτή την απόφαση.

Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ και το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας πραγματοποίησαν τρεις μελέτες για μια επιστημονική εργασία. Εξέτασαν εμπειρίες ανθρώπων από το παρελθόν, υποθετικά σενάρια, αλλά και ζωντανές διαδικτυακές συνομιλίες. Το βασικό συμπέρασμα ήταν σαφές: «Οι άνθρωποι που δέχονται ghosting υποτιμούν το πόσο άσχημα νιώθουν οι συνομιλητές τους για το ότι τους έκαναν ghosting», έγραψαν οι συγγραφείς.

Τι έδειξε η έρευνα

Όσοι παραδέχτηκαν ότι έκαναν ghosting ανέφεραν πως ένιωσαν ενοχές στη συνέχεια. Παράλληλα, προηγούμενη έρευνα έχει συνδέσει το ghosting με καταθλιπτικά συμπτώματα. Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία ήταν ότι οι ενοχές εμφανίζονταν πιο έντονες όταν το ghosting είχε συμβεί κατά λάθος.

Αυτό μπορεί να σημαίνει κάτι πολύ απλό και καθημερινό: να ξέχασες να απαντήσεις σε κάποιον και, όταν τελικά το θυμήθηκες, να είχε περάσει τόσος χρόνος ώστε να σου φαινόταν άβολο να στείλεις απάντηση. Έτσι, τελικά δεν έστειλες ποτέ τίποτα. Το αποτέλεσμα, ωστόσο, παραμένει το ίδιο για την άλλη πλευρά: σιωπή, αμφιβολία και αβεβαιότητα.

Φυσικά, το ότι κάποιος νιώθει ενοχές δεν ανακουφίζει εκείνον που έμεινε πίσω. Η ψυχολόγος Jennice Vilhauer έχει γράψει στο Psychology Today ότι το ghosting «δημιουργεί το απόλυτο σενάριο αμφισημίας», επειδή αφήνει τους ανθρώπους να αναρωτιούνται αν πρέπει να ανησυχούν για κάποιον ή αν απλώς πρέπει να αποδεχτούν ότι η σχέση έχει τελειώσει.

Ποιοι είναι πιο πιθανό να κάνουν ghosting

Δεν αντιμετωπίζουν όλοι οι άνθρωποι με τον ίδιο τρόπο τις σχέσεις και τη σύγκρουση, και αυτό φαίνεται να παίζει ρόλο. Μια μελέτη με επικεφαλής την ψυχολόγο Gili Freedman έδειξε ότι όσοι πιστεύουν πως οι σχέσεις είτε είναι γραφτό να πετύχουν είτε είναι από την αρχή καταδικασμένες είχαν 31,8% περισσότερες πιθανότητες να έχουν κάνει ghosting σε κάποιον.

Με άλλα λόγια, η πεποίθηση ότι μια σχέση είτε «δουλεύει» είτε όχι από την αρχή φαίνεται να κάνει πιο εύκολη την απομάκρυνση χωρίς εξήγηση. Αν κάποιος έχει ήδη πειστεί ότι δεν υπάρχει προοπτική, μπορεί να θεωρήσει πιο απλό να αγνοήσει τα μηνύματα αντί να μπει στη διαδικασία μιας άβολης συζήτησης.

Αυτή η στάση, όμως, δεν μειώνει το βάρος που αφήνει πίσω της. Για τον άνθρωπο που δεν λαμβάνει καμία απάντηση, το κενό γεμίζει με υποθέσεις. Δεν ξέρει αν έγινε κάτι σοβαρό, αν είπε κάτι λάθος ή αν απλώς η σχέση έληξε χωρίς προειδοποίηση. Αυτή η ασάφεια είναι συχνά το πιο επώδυνο στοιχείο της εμπειρίας.

Μια απλή απάντηση μπορεί να αλλάξει τα πάντα

Οι ερευνητές του Κέιμπριτζ διαπίστωσαν επίσης ότι ακόμη και ένα πολύ σύντομο μήνυμα μπορεί να βοηθήσει. Κάτι τόσο απλό όσο το «συγγνώμη, δεν μπορώ να μιλήσω» ήταν αρκετό για να μειώσει την παρεξήγηση. Λίγες λέξεις, δηλαδή, μπορούν να γλιτώσουν και τις δύο πλευρές από περιττή αγωνία.

Το εύρημα αυτό δείχνει ότι δεν χρειάζεται πάντα μια μεγάλη εξήγηση ή μια εκτενής απολογία. Σε αρκετές περιπτώσεις, αρκεί μια ελάχιστη αλλά σαφής τοποθέτηση για να μην μείνει ο άλλος στην αβεβαιότητα. Η πλήρης εξαφάνιση μπορεί να μοιάζει εύκολη λύση εκείνη τη στιγμή, αλλά συχνά επιβαρύνει και τους δύο.

  • Το άτομο που δέχεται ghosting μένει με ερωτήματα και αμφιβολίες.
  • Το άτομο που το κάνει μπορεί να βιώσει ενοχές μετά.
  • Ακόμη και μια σύντομη απάντηση μπορεί να μειώσει την ένταση και την παρεξήγηση.

Η προσωπική εμπειρία και το βάρος της σιωπής

Στο κείμενο διατυπώνεται και μια ξεκάθαρη προσωπική θέση: το ghosting αντιμετωπίζεται ως υπεκφυγή. Μπορεί κάποιος να το παρουσιάζει ως «προστασία της ηρεμίας σου», και σε ορισμένες περιπτώσεις ίσως πράγματι να το βλέπει έτσι. Ωστόσο, όταν το κάνει σε έναν άνθρωπο με τον οποίο είχε κάποτε ουσιαστική σχέση, αυτή η στάση περιγράφεται ως εγωιστική. Όχι επειδή κάθε δύσκολη κουβέντα είναι εύκολη, αλλά επειδή η εξαφάνιση λειτουργεί ως τρόπος αποφυγής της.

Η εμπειρία γίνεται ακόμη πιο σκληρή όταν αφορά έναν άνθρωπο που θεωρούσες δεδομένο στη ζωή σου. Αναφέρεται χαρακτηριστικά η περίπτωση ghosting από φίλο, όχι από ρομαντικό σύντροφο, με την παραδοχή ότι θα ήταν προτιμότερο να είχε υπάρξει ακόμη και μια σκληρή, κατά πρόσωπο απόρριψη, παρά μια πλήρης εξαφάνιση χωρίς καμία συζήτηση. Τουλάχιστον τότε θα υπήρχε μια σαφής εικόνα για το πού βρίσκονταν τα πράγματα.

Αυτό είναι και το σημείο που κάνει τη σιωπή τόσο επώδυνη: δεν υπάρχει πραγματική απάντηση. Δεν υπάρχει ένα τέλος που να μπορείς να επεξεργαστείς. Υπάρχει μόνο μια διαρκής αβεβαιότητα, που μπορεί να συνεχίζει να πονά για πολύ καιρό. Το να σκέφτεσαι ακόμη αυτό το άτομο παραμένει οδυνηρό ακριβώς επειδή δεν έγινε ποτέ ξεκάθαρο τι συνέβη στην πραγματικότητα.

Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι απλό. Το να νιώθει κάποιος ενοχές μετά το ghosting ίσως είναι κατανοητό. Όμως η συζήτηση, όσο δύσκολη και αν είναι, θα ήταν καλύτερη επιλογή. Ακόμη και λίγες λέξεις μπορούν να αποτρέψουν πολύ περισσότερη στενοχώρια από όση φαίνεται εκείνη τη στιγμή.

Συντάχθηκε από: Μιλτιάδης Σταυρίδης

Rate it