Κριτική για την ταινία One Life

Η ταινία βασίζεται στην αληθινή ιστορία του Νίκολας Γουίντον, ενός νεαρού χρηματιστή που έσωσε εκατοντάδες παιδιά από τα χέρια των Ναζί λίγο πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σύμφωνα με την επίσημη σύνοψη «ο Γουίντον επισκέφτηκε την Πράγα τον Δεκέμβριο του 1938 και συνάντησε οικογένειες, που είχαν εγκαταλείψει την Γερμανία και την Αυστρία, ζώντας με ελάχιστο φαγητό και υπό την απειλή της ναζιστικής εισβολής. Αμέσως κατάλαβε ότι ήταν ένας αγώνας με τον χρόνο. Πόσα παιδιά θα μπορούσε να σώσει αυτός και η ομάδα του πριν κλείσουν τα σύνορα;».

Χρόνια τώρα υπάρχει και ο πιο ανεξάρτητος Αμερικάνικος κινηματογράφος που μας έχει χαρίσει αμέτρητα “διαμαντάκια” και ταινία One Life μπορεί να μην εντυπωσιάζει με την προσέγγιση της, αλλά αν μη τι άλλο παραδίδει μαθήματα ερμηνείας, για μια ακόμη φορά από τον υπέροχο Anthony Hopkins.

Είναι μια ταινία εσωτερική με πολλή ανάλυση των ανθρώπινων πτυχών, χωρίς πολλά ανούσια ξεσπάσματα και με τον Hopkins σε άλλο επίπεδο, αν και κάπου η όλη προσπάθεια “πατάει φρένο”. Αυτό γιατί όσο προχωράει η ταινία και ενώ υπάρχει υλικό για μια ωραιότατη ανάλυση ενός λεπτού θέματος, θα θέλαμε μια λιγότερο επιδερμική προσέγγιση.

Ταινίες σαν και αυτή, μπορεί να μην λένε πολλά σε κάποιους, ωστόσο αν ο θεατής δώσει μια ευκαιρία, πραγματικά δεν θα χάσει. Παρά το ότι δεν ολοκληρώνει όπως θα θέλαμε αυτό που παρουσιάζεται, έχει έναν πρωταγωνιστή μια κλάση μόνο του, ωραία σκηνοθεσία και κάποια μηνύματα να περάσει.

Υπάρχουν μερικές πολύ ενδιαφέρουσες πινελιές στους χαρακτήρες αλλά και τον περίγυρο του, αρκετές ενδιαφέρουσες αναφορές σε θέματα ευρύτερης προσέγγισης και γενικότερα μια αντισυμβατική σκηνοθεσία με ψυχή. Αλλά σε μερικά σημεία που μπορούσε να πάει ένα βήμα παραπάνω, υπάρχει μια στασιμότητα που λίγο “τρενάρει” τα όσα θέλει να πεί.

Ποτέ δεν προβοκάρει όπως μπορεί να έκανε κάποια αντίστοιχη, ούτε επιλέγει τον εύκολο δρόμο, ενώ δεν έχει και πολλές ενδιαφέρουσες καταστάσεις από την αρχή μέχρι το φινάλε, με μερικά “νεκρά” διαστήματα που δεν αλλοιώνουν και χρειαζόταν μια ίσως λίγο καλύτερη διαχείριση.

Η λεπτή ισορροπία και τα ψυχολογικά όρια που τίθενται ειδικά έτσι όπως χειρίστηκε το θέμα σκηνοθετικά, δίνοντας ένα κάποιο βάθος στους κεντρικούς χαρακτήρες και ταιριάζοντας αρκετούς εξ’ αυτών με τα γεγονότα, σε προδιαθέτει για το ίδιο μοτίβο σε όλη την διάρκεια της, κάτι που δυστυχώς δεν συμβαίνει.

Σίγουρα η ταινία One Life προσπαθεί να αφηγηθεί μια ιστορία που αγγίζει πολλά όρια, ενώ πραγματικά τα γεγονότα απεικονίζονται ανά στιγμές συγκινούν και είναι δεδομένο ότι θα αγγίξουν τον θεατή αρκετά από τα όσα βλέπει.

Φυσικά και τα καταφέρνει αρκετά καλά σε όλους τομείς, αν και στο κομμάτι που υστερεί είναι ότι εκεί που χρειάζεται να προσφέρει το ένα κλικ παραπάνω για να δώσει μια ακόμα καλύτερη ταινία, δεν το κάνει και χάνεται μια ακόμα μεγαλύτερη ευκαιρία.

Έχει καταφέρει να κάνει καλή δουλειά κυρίως στο χτίσιμο των καταστάσεων αλλά και να καταφέρει να καταγράψει πολλές πτυχές με τα δικά της χαρακτηριστικά και καταφέρνει να δημιουργήσει μια ταινία που θα μείνει στο μυαλό του θεατή, ως κάτι το ξεχωριστό, έστω και με παραπάνω δυνατότητες.

H ταινία One Life είναι δυνατή, προσφέρει μια ιδιαίτερη εμπειρία που έχει μεγάλο ενδιαφέρον, με τον Hopkins να είναι φανταστικός και γενικά είναι καλύτερη από τον μέσο όρο του είδους, αν και ήθελε το κάτι παραπάνω σε μερικά κομμάτια της.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: ★★★☆☆

Διάρκεια: 110′

Πρωταγωνιστούν: Anthony Hopkins, Johnny Flynn, Helena Bonham Carter, Lena Olin, Jonathan Pryce, Ziggy Heath, Romola Garai, Alex Sharp, Samantha Spiro, κ.α.

πηγή