Ελληνικές σειρές που αγαπήσαμε… αλλά σήμερα θα έτρωγαν «cancel»

Ας το παραδεχτούμε. Οι ελληνικές σειρές των ‘90s και των early ‘00s έχουν ένα ξεχωριστό μέρος στην καρδιά μας. Τι κι αν τις έχουμε δει 347 φορές; Πάντα θα γελάσουμε με τις ατάκες της Ντένης Μαρκορά, πάντα θα απολαύσουμε την… μοναδική αγάπη του Μάνθου και πάντα θα τρελαινόμαστε να βλέπουμε συνέχεια την Βίκυ να τρώει στο «Είσαι το ταίρι μου».

Αλλά… ξέρεις κάτι; Αν αυτές οι σειρές έβγαιναν σήμερα, είναι πιθανόν να μην προλάβαιναν ούτε να παίξουν δεύτερο επεισόδιο. Το cancel θα ήταν η νούμερο ένα επιλογή και το Twitter θα είχε πάρει φωτιά. Γιατί; Γιατί εκεί που τότε βλέπαμε χιούμορ, ρομάντζο και… παραξενιές της ελληνικής τηλεόρασης, σήμερα βλέπουμε πολλά red flags.

Δάσκαλε, που δίδασκες…

Να ξεκινήσουμε με τα «εκπαιδευτικά». Θυμάσαι το «Θα βρεις τον δάσκαλό σου»; Ήταν μια «γλυκιά» ιστορία ανάμεσα σε έναν καθηγητή και μια μαθήτρια, με το ρομάντζο να ανθίζει… λίγο πριν το διαγώνισμα. Σήμερα, φυσικά, θα λέγαμε «καλέ, κάποιος να φωνάξει την παιδεία και την ηθική γιατί αγνοούνται» γιατί αυτό δεν είναι love story… είναι ένα βήμα πριν την καταγγελία. 

Και δεν ήταν το μόνο. Στο «Δύο ξένοι», η σχέση του καθηγητή με την τηλεστάρ Μαρίνα ήταν πιο δραματική απ’ ό,τι θυμόμαστε, με διάλογο επιπέδου: «Είσαι μια κούκλα, αλλά δεν σου φαίνεται». Αν αυτό παιζόταν σήμερα, το πιο πιθανό είναι να έβγαινε ολόκληρη ανακοίνωση από την Ένωση Φεμινιστών Ελλάδος.

Το σώμα μου, τα κιλά μου, το punchline σου

Περνάμε στο body shaming, που τότε λεγόταν απλώς «χιούμορ για τον χοντρό χαρακτήρα». Το «Είσαι το ταίρι μου», όσο αγαπημένο κι αν είναι, βασίστηκε σχεδόν αποκλειστικά στην ιδέα ότι η Στέλλα είναι αστεία γιατί έχει παραπάνω κιλά. Όλοι τη σχολιάζουν, όλοι εκπλήσσονται που τη φλερτάρει κάποιος, και το μεγαλύτερο plot twist είναι ότι… τελικά αξίζει την αγάπη.

Αντίστοιχα, στο «Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή;», διάλογοι για τη «χοντρή» που «τρώει» τον γκόμενο, σήμερα θα έστελναν τη σειρά απευθείας στην πυρά του TikTok.

Ο… σεξισμός σε πρώτο πλάνο

Και μετά έχουμε το καλό μας το «Κωνσταντίνου και Ελένης». Ναι, το αγαπάμε. Ναι, το βλέπουμε για 100ή φορά. Αλλά… ο Κατακουζηνός είναι ένας άνθρωπος που αν υπήρχε στ’ αλήθεια, θα είχε μόνιμη θέση στο πάνελ του Ανδρέα Μικρούτσικου για τον «σεξιστικό λόγο στην τηλεόραση». Το πώς μιλάει για τις γυναίκες, το πώς αντιμετωπίζει την Ελένη, και φυσικά το πώς την ανέχεται γιατί δεν μπορεί να τη διώξει νομικά, είναι πια πιο τρομακτικά από αστεία. Μην μιλήσουμε για τις βρισιές που ακούγονται συνέχεια.

Και να μην ξεχάσουμε «Το καφέ της Χαράς» όπου όλο το χωριό κοροϊδεύει τη Χαρά επειδή είναι «μοντέρνα», «ανύπαντρη» και φοράει παντελόνια. Αν αυτό έβγαινε το 2025, η πινακίδα «Κολοκοτρωνίτσι» θα είχε πέσει από το report.

Ήταν άλλες εποχές;

Ήταν. Και δεν λέμε ότι πρέπει να «διαγράψουμε» ή να «ξε-αγαπήσουμε» τις σειρές που αγαπήσαμε. Άλλωστε, ήταν κομμάτι της τηλεοπτικής μας παιδείας, με τα καλά και τα κακά τους. Αλλά είναι ωραίο (και υγιές) να μπορούμε να τις δούμε με νέο μάτι, να γελάσουμε λίγο διαφορετικά και να παραδεχτούμε: Ναι, ο Γιαννάκης ήταν γλύκας, αλλά αν έβγαινε τώρα το «Ευτυχισμένοι Μαζί», θα μιλούσαν όλοι για τα στερεότυπα και τις τοξικές δυναμικές στην οικογένεια.

Κάποιες σειρές των ‘90s μπορεί σήμερα να έτρωγαν το cancel για πρωινό αλλά ίσως αυτό να σημαίνει απλώς ότι… ευτυχώς, έχουμε εξελιχθεί. Γιατί μπορεί τότε να γελάγαμε με τον δάσκαλο που φλέρταρε τη μαθήτρια, αλλά τώρα ξέρουμε να λέμε «μήπως να το ξανασκεφτούμε;».

Και αυτό, αν μη τι άλλο, είναι ένα plot twist που αξίζει. Όπως κι αν έχει, οι σειρές αυτές, ακόμα και με τα «κακά» τους στοιχεία, θα είναι για πάντα ένα αγαπημένο και αναπόσπαστο κομμάτι της παιδικής μας ηλικίας!

Πηγή