Μουσικά νέα

Άλκηστις Πρωτοψάλτη: Η συγκινητική βράβευση στην Αλεξάνδρεια

today14/11/2026

Φόντο
share close

Μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη παραχώρησε η Άλκηστις Πρωτοψάλτη το απόγευμα της Πέμπτης 12 Νοεμβρίου 2026, όταν βρέθηκε απέναντι από τη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο στο «Στούντιο στις 3» του ΣΚΑΪ. Η αγαπημένη ερμηνεύτρια μίλησε για τη διαδρομή της, για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τις συνεργασίες της όλα αυτά τα χρόνια, αλλά και για μια από τις πιο έντονα φορτισμένες στιγμές που έχει ζήσει δημόσια, κατά τη διάρκεια μιας βράβευσής της.

Ο τρόπος με τον οποίο βλέπει τις συνεργασίες

Στη συζήτηση, η Άλκηστις Πρωτοψάλτη στάθηκε αρχικά στη στάση που έχει κρατήσει διαχρονικά απέναντι στους ανθρώπους με τους οποίους έχει συμπορευτεί επαγγελματικά. Περιέγραψε τη δική της φιλοσοφία στις συνεργασίες, εξηγώντας πως μέσα σε μια μεγάλη πορεία είναι αναμενόμενο να συναντήσει κανείς διαφορετικούς χαρακτήρες και διαφορετικές δυναμικές.

Όπως ανέφερε η ίδια, εκείνο που είχε πάντα μεγαλύτερη σημασία για εκείνη δεν ήταν να υπάρχει απόλυτη ταύτιση με όλους, αλλά να μπορεί να κρατά το ουσιαστικό κομμάτι από κάθε συνάντηση και να χτίζει πάνω στο καλύτερο που μπορεί να προσφέρει και να λάβει. «σίγουρα μέσα σε μια πορεία συναντάς ανθρώπους – συνεργάτες που χαίρεσαι, χωρίς να ταιριάζεις με όλους. Πάντα όμως στη ζωή μου ήθελα, με όσους συνεργάζομαι, να παίρνω την ψίχα τους. Να τους δίνω και να μου δίνουν το καλύτερο. Έτσι πορεύτηκα».

Με αυτή τη φράση συνόψισε μια στάση ζωής που, όπως φάνηκε από τα λεγόμενά της, τη συνόδευσε σε όλη την επαγγελματική της διαδρομή. Δεν μίλησε με όρους αντιπαράθεσης ή απολογισμού, αλλά με έναν τρόπο απλό και άμεσο, περιγράφοντας μια διαδρομή που βασίστηκε στην ουσία της ανθρώπινης επαφής και στη διάθεση της αμοιβαιότητας.

Η πρώτη άφιξη στην Ελλάδα και η μνήμη που έμεινε

Στη συνέχεια, η συζήτηση πέρασε σε μια προσωπική της ανάμνηση, την οποία συνέδεσε με όσα ακολούθησαν πολλά χρόνια αργότερα. Η Άλκηστις Πρωτοψάλτη θυμήθηκε την πρώτη φορά που ήρθε στην Ελλάδα και περιέγραψε μια σκηνή που, όπως είπε, είχε έντονο και βίαιο χαρακτήρα, όταν άνοιξαν την κούκλα της στο τελωνείο.

Η ίδια δεν έμεινε μόνο σε αυτό το περιστατικό, αλλά το τοποθέτησε μέσα σε μια ευρύτερη αίσθηση δικαίωσης που ένιωσε μετέπειτα. «Όταν ήρθα για πρώτη φορά στην Ελλάδα, άνοιξαν την κούκλα μου στο τελωνείο. Μια σκηνή βίαια. Το σύμπαν, όμως, συνωμοτεί. Μετά από 25 χρόνια, με προσκάλεσαν να τραγουδήσω στη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας που ήταν μια απίστευτη βραδιά. Και, μετά από τη βιβλιοθήκη, τρία τέσσερα χρόνια αργότερα, με φώναξαν στην Αίγυπτο για να μου δώσουν ένα βραβείο για την προσφορά μου στον πολιτισμό της Ελλάδος».

Μέσα από αυτή την αφήγηση, έδωσε τη δική της ανάγνωση για το πώς ο χρόνος και οι εμπειρίες μπορούν να μεταμορφώσουν ακόμα και δύσκολες μνήμες. Η αναφορά στη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας και στη βράβευσή της στην Αίγυπτο ήρθε ως φυσική συνέχεια αυτής της προσωπικής διαδρομής, την οποία η ίδια περιέγραψε με έντονη συγκίνηση.

Η βράβευση στην Αλεξάνδρεια και η στιγμή της συγκίνησης

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στη βραδιά της βράβευσής της, μια στιγμή που, όπως εξομολογήθηκε, τη σημάδεψε βαθιά. Η ερμηνεύτρια είπε πως ένιωσε ότι αυτή η εξέλιξη ήρθε σαν να έσβηνε ό,τι είχε προηγηθεί, σαν μια προσωπική αποκατάσταση μέσα από την τέχνη και την αναγνώριση.

«Γι’ αυτό πιστεύω ότι το σύμπαν συνωμότησε να σβήσει όλο αυτό που είχε συμβεί. Ήταν μια συγκλονιστική βραδιά. Θυμάμαι ότι είχα ετοιμάσει τον λόγο μου στα αγγλικά, ήμουν τέλεια προετοιμασμένη, ανεβαίνω πάνω και μου δίνουν το βραβείο στην Αλεξάνδρεια».

Η περιγραφή της κορυφώθηκε όταν μίλησε για εκείνα τα δευτερόλεπτα που, ενώ ήταν προετοιμασμένη, η συγκίνηση πήρε τον έλεγχο. Δεν στάθηκε στη διάκριση καθαυτή, αλλά στο ανθρώπινο μέγεθος της στιγμής, όταν η φόρτιση αποδείχθηκε πιο ισχυρή από κάθε προγραμματισμένο λόγο.

Όπως είπε, η ένταση του συναισθήματος ήταν τέτοια, ώστε ξαφνικά έσβησαν όλα από το μυαλό της. Το κοινό, άνθρωποι από την πρεσβεία και Έλληνες φίλοι που βρίσκονταν εκεί, συμμετείχαν στη συγκίνηση της στιγμής, σε μια βραδιά που φαίνεται πως έχει μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη της.

«Και είναι αυτό που παθαίνει ένας άνθρωπος από την πολύ συγκίνηση. Σβήνουν όλα. Είναι σαν να κατέβηκε ο διακόπτης και δεν θυμόμουν τι έπρεπε να πω. Έκλαιγα, έκλαιγαν και από κάτω και από την πρεσβεία και κάποιοι φίλοι Έλληνες και το μόνο που ψιθύρισα ήταν… Αλεξάνδρεια σ’ αγαπώ» συμπλήρωσε, επίσης, η Άλκηστις Πρωτοψάλτη στη νέα τηλεοπτική της εμφάνιση στο καθημερινό μαγκαζίνο του ΣΚΑΪ.

Μια εξομολόγηση με προσωπικό τόνο

Η παρουσία της στο «Στούντιο στις 3» κινήθηκε συνολικά σε προσωπικό τόνο, με την ίδια να μιλά για σταθμούς της ζωής και της πορείας της χωρίς υπερβολές, αλλά με καθαρό συναισθηματικό φορτίο. Από τη στάση που κράτησε απέναντι στους συνεργάτες της έως τη μνήμη της βράβευσης στην Αλεξάνδρεια, η αφήγησή της παρέμεινε προσηλωμένη στις εμπειρίες που τη διαμόρφωσαν.

Ξεχώρισε ιδιαίτερα η αναφορά της στην αξία του να δίνεις και να παίρνεις το καλύτερο μέσα από κάθε συνεργασία, αλλά και η εξομολόγηση για εκείνη τη στιγμή όπου, μπροστά στη δημόσια αναγνώριση, δεν μπόρεσε τελικά να πει τον λόγο που είχε προετοιμάσει. Αντί για αυτό, έμεινε μόνο μια φράση, λιτή και φορτισμένη, που αποτύπωσε όσα ένιωθε εκείνη τη στιγμή: «Αλεξάνδρεια σ’ αγαπώ».

Συντάχθηκε από:

Rate it